خمیرکاغذی یا پاپیه‌ماشه (به فرانسوی: papier-mâché) (به معنای کاغذْجویده یا کاغذِ جویده‌شده) یکی از صنایع‌دستی است. پاپیه ماشه موادی ترکیبی از تکه‌های کاغذ یا خمیرکاغذ است، که گاهی با پارچه‌ها توسط ماده‌ای چسباننده تقویت و مستحکم می‌شود. علت نام‌گذاری پاپیه‌ماشه در اصل لغتی فرانسوی است به معنای کاغذِ فشرده (پاپیه به معنای کاغذ و ماشه (mâché) به معنای مچاله‌شده) و علت نام‌گذاری آن، این است که کاغذ را پس از خمیرکردن با سریش مخلوط می‌کنند و تحت فشار قرار می‌دهند تا زیرساخت کار تولید شود. تاریخچه خاستگاه این هنر از کشورهای آسیایی بوده‌ است و در قرن ۱۵ میلادی در اروپا از این هنر برای ساخت مجسمه‌های کوچک مذهبی استفاده گردیده است. از جمله مجسمه‌هایی که با این روش ساخته شده‌، مجسمه غول پیکر نانا است. این هنر در دوره صفویه در ایران رواج یافت و در شهرهای اصفهان و قزوین مراکزعمده تولید این هنر بودند. تهیه کاغذ برای تهیه کاغذی محکم از پاپیه‌ماشه که بتوان از آن در ساخت وسایل استفاده کرد ابتدا برگ‌های کاغذ آهار نخورده را از دو طرف با سریش آغشته می‌کنند و بهم می‌چسبانند و سپس در قالب‌های فلزی قرار می‌دهند تا در دمای ۱۰۰ درجهٔ فارنهایت (۳۸ درجهٔ سانتی‌گراد) خشک شود. محصول به‌دست آمده، دارای مقاومت و دوام زیاد در برابر رطوبت است. روزنامه یا کاغذ باطله را خرد کنید. مخلوطی از آب و مقداری چسب چوب را در یک ظرف آماده کنید. روزنامه و کاغذهای باطله‌ای که از قبل خرد کرده‌اید به این مخلوط اضافه کنید. با استفاده از سیم مفتول یا مقوای ضخیم برای طرح خود اسکلتی آماده کنید. ترکیب ساخته‌شده را روی اسکلت پیاده‌سازی کنید. فرآیند خشک‌شدن خمیر مجسمه پاپیه‌ماشه با افزایش حجم و وسعت کار، میزان استفاده از خمیر پاپیه‌ماشه روی اسکلت هم افزایش می‌یابد که در این صورت زمان بیشتری برای خشک‌شدن آن نیاز دارید. به‌طورکلی خشک‌شدن خمیر پاپیه‌ماشه چند روز زمان نیاز دارد. برای رنگ‌آمیزی این خمیر ابتدا ۲ یا ۳ لایه رنگ سفید را به‌دقت روی اسکلت پیاده کرده و سپس از رنگ‌های دلخواه خود استفاده کنید.

کاغذ کرافت یک نوع کاغذ مقاوم و قهوه‌ای رنگ است که از فرآیند خمیرسازی خاصی به نام کرافت تولید می‌شود. این کاغذ به دلیل ویژگی‌های منحصر به فردی مانند مقاومت بالا در برابر پارگی، قیمت مناسب و سازگاری با محیط زیست، کاربردهای گسترده‌ای در صنایع مختلف دارد.

فرشچیان، محمود (1308-1404 ش)   از نام‌آوران ایرانی هنر نگارگری، تذهیب، نقشۀ فرش، و کاشی. در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان تحصیل کرد {زیر نظر استادانی جون عیسی بهادری و حاج میرزا  آقا امامی، فنون نگارگری، تذهیب و طراحی سنتی را آموخت}. سپس به اروپا رفت و چندین سال به مطالعه {دربارۀ آثار هنرمندان برجستۀ غربی پرداخت} و کار در موزه‌ها پرداخت. {فرشچیان در دهه‌های بعد با نوآوری در ساخت و رنگ، سبک تازه‌ای در نگارگری پدید آورد که ضمن وفاداری به سنت، با زبان بصری معاصر سخن می‌گفت} آثارش بارها در  نمایشگاه‌های ایران و شهرهای بزرگ جهان به نمایش درآمده است و منتقدان و هنرشناسان او را ستوده‌اند. فرشچیان موفق به دریافت بیش از ده جایزه و نشان بین‌المللی شده است؛ از جملۀ جایزۀ \"نخل طلایی\" هنر که آکادمی اروپا در روم به او اهدا کرد. در نگارگری ایرانی از شیوۀ خاصی بهره می‌گیرد که استفاده از رنگ‌های مواج، خطوط روان، آزاد و باقدرت از مشخصات آن است. در عین حال توجه به اصالت مبانی ملی و مذهبی را فراموش نمی‌کند و قابلیت نقاشی ایرانی را برای بیان اندیشه‌های هنری در سطح جهان به کار می‌گیرد. در سال‌های اخیر، از طرح‌های ایشان فرش‌هایی با کیفیت بسیار بالا بافته‌اند؛ از جمله: قالی معروف به \"ثارالله\"، پنجمین روز آفرینش، ضامن آهو. آثار استاد فرشچیان در گنجینه‌ای با همین نام در موزۀ سعدآباد تهران قرار دارد.   (دانش‌نامۀ دانش گستر_جلد 11_ 1389) (اخبار سایت دانشگاه تهران_1404)

رنگ آبی اولترامارین یکی از قدیمی‌ترین و ارزشمندترین رنگ‌های آبی است که به دلیل تولید از سنگ لاجورد افغانستان، بسیار گران‌قیمت بوده است. این رنگ به دلیل ویژگی‌های منحصر به فردی مانند ثبات نوری بالا، پایداری در برابر آب و هوا و حرارت بالا، در نقاشی، چاپ و صنایع مختلف کاربرد دارد.